(ΑΚΟΥΣΜΑΤΟΣ, ΜΑΣΤΟΥΡΑΣ)
Οι εθισμένοι έλκονται από συγκεκριμένα είδη αλλαγής της διάθεσης ή ανεβάσματα.
Η διέγερση και η καταστολή είναι τα δύο ελκυστικά πανούργα, δυναμικά ανεβάσματα. Διέγερση προκαλείται από τις αμφεταμίνες, την κοκαΐνη , τα ecstasy και τα δύο πρώτα ποτήρια αλκοόλ. Η διέγερση προκαλεί την αίσθηση μιας έντονης καθαρής και αχαλίνωτης δύναμης που κάνει το άτομο να αισθάνεται απρόσβλητο και παντοδύναμο. Μιλά απευθείας στην ενόρμηση του ατόμου για δύναμη.
Η διέγερση κάνει τους εθισμένους να πιστεύουν ότι μπορούν να πετύχουν την ευτυχία, την ασφάλεια και την ολοκλήρωση. Η διέγερση δίνει στον εθισμένο την αίσθηση της παντοδυναμίας ενώ υπογείως στραγγίζει όλη του την ενέργεια. Για να αναπληρώσουν την ενέργεια οι εθισμένοι επιστρέφουν στο αντικείμενο ή τις καταστάσεις που δημιουργούν τη διέγερση και σταδιακά εξαρτώνται από αυτά. Αυτοί που κατακλύζονται από φόβο, φοβούνται την απώλεια της δύναμης τους και φοβούνται ότι οι άλλοι θα ανακαλύψουν πόσο ανίσχυροι είναι στην πραγματικότητα.
Αντίθετα από το τρικ της δύναμης που προσφέρει η διέγερση, η μαστούρα της καταστολής δίνει στον εθισμένο την αίσθηση ότι είναι ολοκληρωμένος, γεμάτος και απρόσβλητος στο πόνο.( Η διέγερση δίνει στον εθισμένο την αίσθηση ότι μπορεί να νικήσει το πόνο.)
Η μαστούρα που προκαλεί η καταστολή, είναι ελκυστική σε συγκεκριμένους τύπους εθισμένων επειδή μουδιάζει τα αισθήματα του πόνου και της θλίψης. Αυτή η χωρίς πόνο κατάσταση διαρκεί όσο το άτομο παραμένει στην αλλαγή διάθεσης που δημιουργεί η εθιστική τελετουργία. Αλλά αυτό το είδος μαστούρας καθηλώνει τον ανυποψίαστο εθισμένο στη διαδικασία του θρήνου. Η έκσταση πάντα σβήνει, τα αισθήματα που προκαλεί η ουσία ή η κατάσταση πάντα εξαφανίζονται, αφήνοντας τον εθισμένο με τον αρχικό του πόνο συν την απώλεια των ευχάριστων αισθήσεων.
Με τον καιρό, οι εθισμένοι στην καταστολή υποχρεώνονται να μπαίνουν σε εθιστική δράση συχνότερα (αν είναι εθισμένοι στις συμπεριφορές), ή να αυξάνουν τις δόσεις (αν είναι εθισμένοι στη κατάχρηση ουσιών). Η μαστούρα της καταστολής παίρνει τον έλεγχο από το άτομο υποσχόμενη ανακούφιση από το πόνο.
Τελικά όμως ο πόνος επιστρέφει βαθύτερος και πιο επίπονος μέχρι να μετατραπεί σε θρήνο και απελπισία.